Naar Ella waar we Polle ontmoeten

Onze laatste dag met twee fietsen we 20km en dan laten we ons met een auto naar Ella brengen waar Polle aankomt met de trein. Mooi ritje, rustig en de berg op had ik zeker niet mer de fiets willen doen. De scheur in de pees van mijn linkerschouder speelt me nog steeds parten. Niks pijn als we plat rijden op goeie weg, maar ik mag niet klimmen, want dan forceer ik ze en ruwe weg is ook pijnlijk.

aanschuiven voor benzine

Ella is een gezellig dorp waar veel backpackers komen. We hebben een mooi pension gevonden en omdat we fietsers zijn doet de vrouw wat van de prijs. ;-)

De bus scheerschuim van Paul in ontploft in het vliegtuig...








De volgende dag vroeg vertrokken. Na 10km nemen Paul en ik de bus om naar de top te worden gebracht, Michel fietst de berg op, stoer... Nu gaat het enkel nog naar beneden, dat dachten we. Arme Polle, op zijn eerste dag hebben we de zwaarste rit tot nu toe in Sri Lanka. De weg is archislecht, een en al putten, we fietsen over keien, over zand omdat de weg wordt aangelegd, we gaan niet sneller dan 10km/u... Onderweg niets om te slapen, dus pas na 80km een pension gevonden. 

zadel verhogen

Nergens iets open om te eten en we besluiten bijna om instantnoedels te kopen. Ik zie een kraam waar ze hoppers maken en vraag aan de lieve vrouw of ze niet iets anders voor ons kan bereiden. Ze schudt heel lief haar hoofd over en weer, wat hier zoveel betekent als 'ja' of 'no problem.' Mijn twee mannen content en we krijgen een viscurry voorgeschoteld. Ook dat is Sri Lanka.







  

Tissa - Buttala, 60km (dwars door het nationaal park)

Gisteren heeft er een chinese man foto's van ons staan nemen terwijl ik de zonsondergang trok. Ik heb ze nadien gekregen. Heel vriendelijke mensen zijn vrouw en hij, maar geen woord Engels... Toch zijn we er in geslaagd uit te leggen dat we voor twee jaar van Kunming naar Gulin gefietst zijn en de vrouw was dolgelukkig, want zij is van Kunming. China is groot, maar de wereld is klein.

da's de mijne

Voor de rit van vandaag bestaat er een weg dwars door het nationaal park, maar ik ben er niet zo scheutig op om dat per fiets te doen. Ik ben hier jaren geleden op safari geweest met een jeep en als je geluk hebt, komen de dieren toch heel dichtbij. Toen werd ons gezegd dat het veilig was zo lang je in de jeep bleef, omdat de wilde dieren daaraan gewend zijn. En dat nu met de fiets? Michel zegt om te lachen dat hij zijn rode T-shirt zal aantrekken en voorop zal rijden, dan kan ik zien wat er gebeurt. En dan snel wegfietsen?
We zijn om 7.30u al op de baan, 60km voor de boeg en we hebben ondervonden dat je 's namiddags niet meer kan fietsen door de hitte. De benen van Michel willen niet mee het eerste uur. Het lijkt alsof zijn rem op staat. Raar, maar het is gelukkig over gegaan. Onderweg ontbijt en tegen 10u vraag ik wanneer we weg door het park komt... we zitten er verdorie op! Een mooie, verharde weg, dwars door de jungle. Toegegeven: zeer mooi. Onderweg zien we apen, varanen, ijsvogels, kolibri's, waterbuffels,... en ik kijk goed rond omdat ik geen olifant wil tegenkomen, Michel kijkt ook rond om er wel een te zien. Er moeten verschillen zijn... Het is zwaar fietsen, voortdurend op en af, constant switchen van vitesse, maar we zijn hier quasi alleen op de baan. En dan... hij heeft toch altijd geluk!

Het is een mannetje en we weten niet hoe hij zal reageren als we hem voorbij steken, dus is het wachten tot hij weg gaat, maar dat doet het brave dier niet. het is erg warm om zo stil te staan in de zon... Dan stopt er een lokaal busje en da vrouwelijke chauffeur geeft ons een trosje bananen die we aan de olifant kunnen geven, dan zou hij zeker niet aanvallen. Michel voorop, mét rode T-shirt dat nu geen goed idee meer lijkt en dan komt er uit de tegenovergestelde richting een bus. Wij beslissen die bus als scherm te gebruiken tussen de olifant en ons en dat lukt. Beetje onhandig gooit Michel de bananen nog naar het gigantisch beest. We weten niet of hij dat gewaardeerd heeft, maar hij is ons niet achterna gekomen, oef.

Rond 12.30u bereiken we Buttala. We eten in het centrum en vinden een eenvoudig guesthouse met een mooi terras vol bloemen waar we de namiddag blijven liggen in een stoel, allebei moe.

Van Bundala naar Tissa met omweg langs Kirinda 45km

We hebben geslapen in een heel fijn guesthouse en krijgen roti met zelfgemaakte chutney als ontbijt. Er is nog één andere gast: een Duitse vrouw die in Azië is komen wonen omdat zij hier veel beter kan leven van haar pensioen. Dat is ook voor ons één van de redenen waarom wij hier de ganse winter rond trekken op de fiets. We doen hier veel minder op dan thuis. Een andere reden is dat het hier zeer mooi is en dan zijn er nog wel een paar...
We zijn gelogeerd naast een vogelpark en Michel ontdekt dat er een weg loopt langs het park, zodat we niet via de grote baan verder moeten. Geweldig! Vroeg op stap, niet voor de hitte deze keer, maar voor the birds. Groot voordeel van de fiets tov de jeeps: wij maken bijna geen lawaai waardoor de dieren niet snel gaan lopen.

We hebben veel prachtige pauwen gezien, maar dat zijn schrikkentisten en gingen er steeds van door als ik ze wilde fotograferen. Ik volg Michel in zijn gevoel dat je dit met de fiets als veel authentieker ervaart dan van in een jeep, maar niet in alle parken ligt er een weg naast zoals hier.
We maken nog een ommetje langs Kindala, een dorpje waar Michel over gelezen heeft op iemands blog.

  
We hadden de 15km langs de weg kunnen kiezen, maar zijn heel blij dat we de dirtroad langs het vogelpark hebben genomen en na 45 km bereiken we Tissa waar we na beetje zoeken een guesthouse vinden aan het meer.

Mirissa - Tangala (45km) - Bungala (54km)

 

Gisteren en vandaag waren twee moeilijkere ritten. Niet zozeer de afstand, maar naast het feit dat het niet volledig plat was, was het erg warm en hadden we constant wind op kop en dat is een dooddoener. Onderweg zagen we vissers hun net uit het water halen, een hele karwei voor enkele luttele visjes...

Na 45 km zijn we gisteren gestopt aan een kleine baai met de beste zee tot nu toe. De stranden in Sri Lanka zijn zeer mooi en nergens vervuild, maar de zee is vaak verradend. Hoge golven zijn leuk, maar de stroming is zo sterk dat je er vaak niet tegenop kan. Het is niet voor niets dat ik nergens kinderen in het water zie. Dit is de eerste keer dat ik ook in het water kan. Niet dat ik snel bang ben en ik kan beslist voldoende zwemmen, maar de scheur in mijn schouderpees is duidelijk niet genezen en onvoorziene bewegingen in dit hevige water zijn te pijnlijk. Gelukkig heb ik geen pijn bij het fietsen als de ondergrond goed is.We genieten van het strand en slapen met het geluid van de golven. Om 8u zijn we 's morgens al de baan op. Michel denkt dat de warmte hem ook parten heeft gespeeld. 

zicht van uit de kamer

  

De rit van vandaag leidt ons meer het binnenland in. We ontbijten onderweg in een lokaal ding. Ik drink overdag enkel water, nooit gesuikerde drank, maar de zoete melkthee 's ochtends is lekker en doet me wat aan India denken.

Vers bereid terwijl je wacht...

In het begin van de dag druk verkeer en soms enkel twee rijvakken, daarna rijden we op een boulevard waar bijna geen auto's zijn. Raar land qua verkeer.

WASDA?

We stoppen drie maal om even uit de zon te zijn en bij te tanken. Eén keer voor een vers fruitsap, éen keer eten we een maïskolf aan de kant van de weg en éen keer aan een kraam dat curd verkoopt, een soort yoghurt gemaakt van buffelmelk, al dan niet met kokos'honing'.

Aangekomen

Van Galle naar Mirissa, 40km

Ontbijten doen we onderweg, maar we stoppen toch nog even voor een echte latte.

Koffie en thee zijn best te drinken op Sri Lanka, maar niets gaat boven een stomende latte ;-)
We rijden het stadje uit en ik neem hier en daar nog een foto.

De Nederlanders bouwden hier een ziekenhuis. Nu bevinden zich hier kleine winkeltjes, resto...

Onderweg stoppen we om een 'antenne' te kopen, waar we de vlag kunnen aan bevestigen die achter op mijn fiets gaat. In de steden lijkt het verkeer gevaarlijk, maar eigenlijk valt dat mee. We fietsen tussen voetgangers, brommers, toek-toeks, mannen die karren voortduwen, auto's, maar niemand rijdt snel. Buiten de grote steden is er veel minder verkeer, maar de bussen zijn echte wegpiraten, Ik rijd achteraan en de vlag zou mij zichtbaarder moeten maken en dat doet ze. De stok valt wat groot uit ;-)

Naast de winkel ontbijten we in een lokale tent en ik koop nog wat gember voor in mijn thee.

Het is een mooie rit, bijna volledig langs het water. We stoppen aan een viskraam waar we cuttlefish kopen die door een vrouw aan een kraampje op het strand klaar gemaakt wordt mét frietjes!

In dit deel van het eiland, waar veel (russische) toeristen zijn wordt het paalvissen een attractie

We zijn rond de middag in Mirissa en liggen voor de rest van de dag op het strand.